FC BARCELONA

ZAWODNICY

PRIMERA DIVISION

POZOSTAŁE PUCHARY

DLA KIBICA

STOPKA

Rozgrywki Ligi Mistrzów (UEFA Champions League), w których uczestniczą największe klubowe potęgi Europy są międzynarodowym turniejem piłki nożnej rozgrywanym co roku (od jesieni do wiosny). Rozgrywki zostały dokładnie rozpoczęte miesiąc po pierwszym w historii Kongresie UEFA (Union of European Football Associations), który odbył się 2 marca 1955 w Wiedniu.

Francuscy założyciele

Założycielem tych elitarnych rozgrywek nie była UEFA, lecz dziennikarze francuskiego L'Equipe. W momencie, kiedy członkowie UEFA interesowali się uformowaniem turnieju drużyn narodowych, francuski dziennik L'Equipe i jego wydawca - Gabriel Hanot, pragnęli stworzyć turniej o randze europejskiej. Hanot, wraz z kolegą Jacques Ferran'em, zaprojektowali plan turnieju, który miałby się odbywać w środy przy sztucznym oświetleniu.

Początek w Lizbonie

Drużyny uczestniczące w rozgrywkach zorganizowanych przez L'Equipe nie musiały być mistrzami swojego kraju. W turnieju brały udział kluby, które cieszyły się uznaniem wśród kibiców. 16 zespołów zostało zaproszonych na spotkania, które odbyły się 2 i 3 kwietnia 1955 roku. Następnie nastąpiło zatwierdzenie reguł stworzonych przez L'Equipe. Pierwszy oficjalny mecz Pucharu Mistrzów odbył się w Lizbonie, gdzie miejscowy Sporting zremisował z Partizanem Belgrad 3:3. W rewanżu lepszy okazał się zespół z Jugosławii, który pokonał swojego rywala 5:2 i awansował do dalszej części rozgrywek.

Dominacja Realu Madryt

Real Madryt bez wątpienia dominował na początku rozgrywek Pucharu Mistrzów, wygrywając pięć pierwszych finałów. Żaden inny zespół od tamtego czasu nie może pochwalić się taką passą. Po panowaniach "Królewskich" triumfami w Pucharze Mistrzów mogły cieszyć się inne kluby. Trzema kolejnymi zwycięstwami mogą pochwalić się zespoły Ajaxu Amsterdam i Bayernu Monachium. Żaden klub jednak nie potrafił na dłuższy okres utrzymać swojej dominacji. Ajax czekał 22 lata na dodanie czwartego tytułu do hat-tricka, uzyskanego w latach 70. Zwycięstwo Realu w 1998 było ich pierwszym od 32 lat. Wygrana Bayernu w rzutach karnych w Mediolanie w 2001 roku zakończyła 26-letnie oczekiwanie na czwarte zwycięstwo w Pucharze Mistrzów.

Sukces Liverpoolu

Cztery zwycięstwa Liverpoolu pomiędzy 1977 a 1984 zasługują na szczególne uznanie, ponieważ angielski klub zdobył cztery razy Puchar Europy z istoty różnymi zespołami. 'The Reds" zajaśnieli ponownie w Europie w 2005 roku. Zespół z Anfield Road przegrywał z AC Milanem do przerwy 0:3, jednak udało mu się odrobić te straty w ciągu sześciu minut i doprowadzić do rzutów karnych. Jerzy Dudek był bez wątpienia bohaterem finału tej edycji Ligi Mistrzów, Polak obronił dwa rzuty karne i zapewnił swojemu zespołowi zwycięstwo 3:2. Był to najbardziej ekscytujący i pamiętny finał.

FC Barcelona w Pucharze Mistrzów

Droga FC Barcelony, do Pucharu Mistrzów była bardzo pechowa. Kiedy to w 1961 roku drużyna z Katalonii, spotkała się w finale z Benficą Lizbona, padł pechowy wynik 3:2. w 1986 Duma Katalonii również dotarła do finału, jej przeciwnikiem była Steua Bukareszt. Podczas regulaminowego czasu gry padł remis, 0:0. Po 30 minutach dogrywki również nie było zwycięscy. O mistrzostwie miały zadecydować rzuty karne. Nie były one dla Katalończyków dosyć szczęśliwe, ponieważ zakończyły się wynikiem 2:0 dla graczy z Bukaresztu.
Barcelona bardzo chciała wygrać Puchar Mistrzów, ostatnią nadzieją była edycja w 1992 roku, ponieważ była to ostatnia edycja tych prestiżowych rozgrywek. Barca dotarła do finału i 20 maja 1992 zmierzyła się z włoskim Sampdoria Genua na londyńskim stadionie Wembley w obecności 70 827 kibiców. W regulaminowym czasie gry, mimo kilku akcji podbramkowych, nie padła ani jedna bramka. Dopiero w dogrywce, w 112 minucie, po faulu jednego z piłkarzy włoskich, do piłki podszedł Koeman (mimo, że występował na pozycji obrońcy, strzelił 213 bramek w karierze) i z rzutu wolnego ulokował piłkę w siatce przy lewym słupku.

Na kolejny triumf w Lidze Mistrzów trzeba było czekać 14 lat, wtedy to pod dowództwem Franka Rijkaarda FC Barcelona po raz drugi sięgnęła po Puchar Ligi Mistrzów. W finale, który odbył się w Paryżu na Stade de France, 17 maja 2006 roku. Na początku tego spotkania przeważali gracze angielskiej drużyny, i już w drugiej minucie gry doszło do poważnego zagrożenia bramki Barcelony, ale Thierry Henry nie wykorzystał sytuacji sam na sam z Valdésem. Dopiero po kilku minutach gry, Katalończycy ruszyli do ataku na bramkę Jensa Lehmanna. W 19 minucie Ronaldinho podał do Samuela Eto'o, który znajdował się na polu karnym rywali, a ten został sfaulowany przez niemieckiego bramkarza, za co Lehmann dostał czerwoną kartkę, i musiał zejść z boiska, a na jego miejsce w bramce stanął rezerwowy, Manuel Almunia, a sędzia nie uznał gola strzelonego przez Giuly'ego. W 36 minucie minucie gry "zasnęła" nieco obrona Azulgrany, czego skutkiem było dośrodkowanie Alaksandra Hleba, na główkę Sola Campbella, a ten strzelił prosto do bramki nie dając szans katalońskiemu bramkarzowi. Dopiero w drugiej połowie gry padła bramka dla Barcelony, po podaniu szwedzkiego napastnika Henrika Larssona w stronę Eto'o który był zaledwie dwa metry przed bramką Almunii, i wykorzystał tę sytuację w 76 minucie. Pięć minut później Barcelona wyszła na prowadzenie po golu brazylijskiego rezerwowego, Juliana Bellettiego, który tym samym zdobył swoją pierwszą bramkę dla drużyny.

Zmiany w turnieju

Od 1955 roku mecze Pucharu Mistrzów były rozgrywane w systemie knock-out. 16 drużyn dzielono na osiem par, zwycięzca dwumeczu awansował do dalszej części rozgrywek. W sezonie 1992/1993 nadszedł główny punkt zwrotny w historii Pucharu Mistrzów. Zmieniono nazwę turnieju, który od tej chwili nazywa się UEFA Champions League. Wprowadzono rundę kwalifikacyjną w której wzięło udział 8 zespołów. Zwycięzcy dwumeczów awansowali do pierwszej rundy, która liczyła sobie w sumie 32 ekipy (4 drużyny z rundy kwalifikacyjnej + 28 drużyn, które bezpośrednio brały udział od pierwszej rundy). Utworzono 16 par i podobnie jak wcześniej o awansie decydował dwumecz. Drugą rundę również była rozegrana systemem pucharowym, utworzono 8 par, zwycięzcy zapewniali sobie awans do fazy grupowej. 8 ekip dzielono na dwie grupy, które liczyły sobie po cztery zespołów. Zwycięzcy grup rozgrywali ze sobą mecz finałowy. Niewielki zmiany wprowadzono w sezonie 1993/1994. W rundzie kwalifikacyjnej wzięło udział 20 zespołów. Dalsza faza rozgrywek nie zmieniła się oprócz tego, że z każdej z grup awansowały po dwie najlepsze drużyny, które tworzyły półfinał. UEFA zdecydowała się wprowadzić takie zmiany, ponieważ uważała, że turniej stanie się dużo ciekawszy.
W sezonie 1994/1995 wprowadzono jedną rundę kwalifikacyjną w której wzięło udział 16 zespołów. Następnie 16 drużyn (8 zwycięzców rundy kwalifikacyjnej + 8 drużyn, które bezpośrednio awansowały do fazy grupowej) dzielono na cztery grupy, po cztery ekipy w każdej. Dwa najlepsze zespoły z każdej z grup awansowały do ćwierćfinału. Sezon 1997/1998 przyniósł kolejne zmiany. Stworzono drugą rundę eliminacyjną, która wyłaniała 24 zespoły. 24 ekipy podzielono na sześć grup, po cztery drużyny w każdej. Podobnie jak wcześniej z każdej z grup awansowały po dwa najlepsze zespoły. Dalsza cześć turnieju była rozgrywana systemem pucharowym. Na kolejne zmiany nie trzeba było długo czekać. W sezonie 1999/2000 dodano trzecią rundę kwalifikacyjną oraz zwiększono liczbę drużyn biorących udział w fazie grupowej. 32 ekipy, które awansowały do fazy grupowej rozgrywek podzielono na 8 grup. Dwa najlepsze zespoły z każdej z grupy awansowały do kolejnej fazy grupowej, która liczyła sobie 4 grupy po cztery zespoły. Zwycięzcy grup i drużyny z drugich miejsc awansowali do dalszej części turnieju, która była rozgrywana systemem pucharowym. Od sezonu 2003/2004 postanowiono wycofać drugą fazę grupową i zastąpić ją systemem pucharowym.